düşündüm düşündüm. en açıklayıcı başlık olarak bunu belirleyebildim. yaklaşık 3 4 haftadır süregelen tecavüzsel düşünceler, olgular, olaylar silsilesi sonucunda yaşanılan gelgitler, buna bağlı oluşan psikotik durumlar açıkçası odaklanmama engel oluyo. hiçbirşey net değil. hiçbirşey tam değil. güvenilemeyen bir adam, kararsızlıklar, tahminler, karşılaştırmalar, arada kalmalar, cevap vermemeler, ve niceleri. bu zaman zarfında insanın üzerindeki tek güzel...

gedappa! sevgili blog ve severleri. geçtiğimiz bayramın ikinci gününde ilkokul arkadaşlarımla buluştuğumu söylemiştim hani. hatırlamadım deme şimdi bana. heh. o yazıda bi cümle kullanmmışım, bundan mütevellit kınama aldım :P okuduklarını sanmıyorum gerçi demiştim. gerçi, yazarken içlerinden bi tanesinin okuduğunu biliyodum ama o anda not düşmemişim. neyse, bu kişi -ismini söyleyip kendisini ifşa etmiciim 75 milyona :D – -ayrıca bakınız: aziz yıldırım...

merabo blög. gün geçmiyorki bir gün daha geçmesin. yazıma başlarken reha muhtar aklıma geldi :p hem onu akıllara getirmek hem de biraz dalga geçmek istedim açıkçası. muhtemelen yazı boyunca da saadettin teksoy aklıma gelip kimi zaman sokmaya çalışacağımdır. bazı bazı da mehmet ali birand aklıma gelirse diye korkuyorum. mazallah yazı yarım kalabilir. hem klavyemde e ve i harfleri de fazlasıyla aşınıcaktır :p “eee” “iiiee” efenim kısa bi gün...

sevgili günlük kisvesine bürünmüş blog; zaman çok çabuk geçiyo be. dün gibi hatırlıyorum eve 5 dakika yürüme mesafesinde olan ilkokula gitmek için servis beklediğim günleri. şaka gibi. hatta üç önceki yazımdaki fotoğraf da o günlerden. eski binanın kapısının önünde köşe kapmaca oynardık. sonra ortaokul mesela. köşe kapmaca seviyesini geçip futbol, basketbol oynama seviyesine gelmiştik. ve tabi kaygısızca arkadaşlıklar vardı. tüm okulla içli dışlı olunan...

özellikle işe başladıktan sonra sırt ağrılarım inanılmaz derecede artmaya başladı. kimi zaman fazlasıyla rahatsız edecek düzeye geliyo. o zamanlardan biri de şimdiki zaman. fazla bilgisayar başında durmaktan dolayı sanırım. yada ben buna bağlıyorum. çok fena lan. bi de yüzüstü yatmamın da bunda etkisi var sanırım. napim ama sırtüstü de rahat edemiyorum arkadaş. o değilde. nerde gördüm hatırlamıyorum. play station 4 çıkıyomuş. dehşetcengiz bişey yapmış...

şu anda bu soruyu sadece sana değil önüme çıkan herkese soruyorum. “n’apıyorum ben?” bulunduğum vaziyeti tasvir ediyorum sana. yatağımda boyuna değil enine uzanmış vaziyetteyim, kucağımda klavye, üzerimde yorgan, sağımda sigara, küllük, telefon, solumda onun aldığı kupa ve içinde kahve. bilgisayarda hazırlanmış olan 63 şarkılık bir playlist. içimde yorgunluk, kafamda o, düşüncemde o. tüm bunların yanında yarın işe gidecek olmam ve saatin 01,16′yı...

bir varmış bir yokmuş. küçücük küçücük çocuklar varmış. bunlar ilkokula başlamışlar, sonra büyümüşler ortaokula geçmişler, daha da büyüyüp liseyi okumuşlar, sonra çok daha büyüyüp üniversite okumuşlar ve sonra iş hayatına girişmişler. geçenlerde ilkokul arkadaşım ceylan’la msnde konuşuyoduk ordan burdan. aklımıza yine ilkokul günleri geldi. dedim bu sefer bi buluşma ayarlayalım. bakalım kim ne olmuş, nasıl değişmiş filan. konuştuk en sonunda...