aylar olmuş ben buraya yeni bir şeyler yazmayalı. en son hatırladığım askerden izne geldiğimde röyksopp çılgınlığım vardı ve ona istinaden bi yazı hazırlamıştım. o gün bu gün hiçbir şey yazmamışım. vay anasını sayın seyirciler.
kısa bi özet geçelim o zaman neler yaptığımla ilgili.

aralık 2010′da bildiğin gibi askere gittim. mayıs 2011′de geldim. ben arada izne geldim tabi, ocak sonu şubat başı gibi. iyiki de gelmişim.
ablamın doğumunu bahane edip esasında çok sevdiğim kişilerin özlemini gidermekti gelmemdeki amaç. soğuktu bi de ben geldiğimde. üşümedim ama. belki de bundan sonra beni en çok mutlu edecek şeye kavuştum o soğuklarda çünkü.
ulen ablamın doğumunu esgeçmişim. 6 aylık bi yeğenim var benim. adı da derin. çok da güzel pek de güzel tamam mı?

askerden döndüğümde bikaç gün heralde evden dışarı çıkmadım. tam da hatırlayamıyorum şimdi ama öyle oldu gibi. sonra çıktım. ve şimdi sevdiğim kadına tamamen kavuştum.

haziran ortasında askerlik psikolojisini üzerimden atmak için kafamı dinlemek üzere tatile çıktım. altınolukta 1 hafta geçirdim. denizi çok temiz arkadaş. çok sevdik suyunu, huyunu.

tatilden döndüğümde yaptığım iş başvurularından biri geri döndü. kendileriyle görüştüm ve anlaştım. temmuz başında yerlerinde kimyager olarak işe başladım. kozmetik sektöründe hizmet veren firmada yaklaşık iki ay çalıştım. tabi tabi iki ay. geçtiğimiz bayram sonrasında da orayı bıraktım. sebepleri çok karışık esasında. öncelikle çok uzaktı (ikitelli – başakşehir), sonra yavaş yavaş görevimden farklı yerlere çekildiğimi hissettim velhasıl ayrıldım. iş demişken bugün yine başka bi yerle görüştüm. perşembe günü de onlarla görüşücem. bakalım. o daha iyi gibi.

ha bu arada bırakmıştım, uzun süredir ilgilenmiyordum websiteleriyle. geçtiğimiz gün yeniden ilgilenmeye karar verdim ve ertesi gün siteyi aktif ettim. e-formasyon.com ‘dan bahsediyorum. pedagojik formasyon almak isteyenlere yönelik haberler ve duyuruların bulunacağı güzel bi platform olacak. ilgilenirseniz siz de takip edebilirsiniz.

işte böyle. çok özet oldu.
esasında yazmayalı hayatım çok çok iyileşti blog. mutluyum en önemlisi.

görüşürüz.
biterken: empire of the sun – we are the people çalıyordu.

dokuzunu onuna bağlayan bu gece yedek subay sınavı sonuçları açıklandı. bendeniz g, K.K. Loj. K. ikm. K. K.lığı AFYONKARAHiSAR’da kısa dönem er olarak görev alıcakmışım. o baştaki K.K. Loj. K. İkm. K. K.lığı nedir diye sormayın. zira ben de bilmiyorum. ama gidince öğretirler onu, bunu da biliyorum.

cumartesiyi pazara bağlayan gece yola çıkıyorum. yukarda şaka yaptım dramatize eder gibi filan ama şimdi olayın hakkaten bi de dramatik tarafı var yani. o yüzden tanıyanlar hakkını helal etsin. ölmek var dönmek yok. yok yok öyle değildi o. gidip de dönmemek, dönüp de görmemek var :p abi yapmayayım diyorum ama her türlü dramatikleşiyo bu kısım. yapıcak bi şey yok.

kısmetse 160 gün sonra görüşürüz tekrar. hem belki bakarsın doğumgünü hediyesi olarak beni terhis eder sevgili askeriye. yok yok yapmazlar. olsun. ara sıra yazarım ben, tabi vakit ve fırsat bulursam.

işin özü aşık veysel’den geliyor: ben giderim adım kalır, dostlar beni hatırlasın.”
bi de benden gelsin: “şimdi ben gidiyorum ya. herkes bana benzicek. ne o öyle herkes aynı kamuflajlı filan. çirkin yani.”

haydi eyvallah.

yanlış hatırlamıyorsam 20 ekim günü bu işlemler bitmişti ve ben sınavı beklemeye koyulmuştum. o günden beri de tabiki çeşitli forumlarda bu sınavla ilgili bilgileri okumuştum. hem bu sınav hem de askerlikle ilgili baya bi fikir edinmiştim. takip ettiğim forumlarda aylar öncesinden sınav günü gece saat 2 3 gibi sınav merkezinde olmak gerektiği filan yazıyordu. açıkçası hadi lan abartmayın o kadar dedim kendi kendime. ama tabi bilmiyorum sonuç olarak, o yüzden sınav günü ben de saat 04.00′da sınav merkezindeydim.

biraz bu sınavdan bahsedelim. hem de googlelayıp gelenlere de bilgi vermiş olurum.
sınav merkezine gittiğinizde sıra numarası alıyorsunuz. ben küçükyalı ikm. mly. ‘de sınava girdim. aslında bu küçükyalı ikm mly filan biraz daha uzun bi ismi var. ama akılda kim tutar onu. neyse. ben sıra numarasını aldığımda saat 04,30 filandı ve numaram 923tü. tabi gece 23,30da ben oradaydım ancak görevli asker 6da numara verileceğini söylediği için geri dönmüştüm. meğer 1,30da numara verilmeye başlanmış. bu yüzden en mantıklısı arabayla merkeze gidip sıra numarasını alana kadar beklemek. numarayı aldıktan sonra arabada uyursunuz.
923 numarayı aldığımda saat 4,30du dediğim gibi. ben de arabaya geçip uyumaya başladım. saat 8,00 gibi uyandım. sınav merkezine doğru yürüdüm. içeride sıra olmaya başlamıştı insanlar. ben de içeri girdim onlarla. 75erli grup yapıyorsunuz alanda. e tabi ben de 923 numara olduğumdan ötürü sıra bana 11 gibi anca gelmişti. gerçi tam hatırlamıyorum bakmadım saate ama 10,00dan sonra geldiği kesin.
sıra size geldiğinde nizamiyeye girmek üzere tek sıra halinde içeriye alınıyorsunuz. kapıda cep telefonunuzu alıyorlar yalnız. çok gerekmiyorsa götürmeyin. içeri girdikten sonra sizi bir servis alıyor ve sınava gireceğiniz binaya kadar götürüyor.

binaya girdiğinizde bi asker karşılıyo sizi, daha sonra bahçede bekleyen yüzlerce kişiyi görüp hassiktir diyorsunuz, diceksiniz yani bunu emin olun, o yüzden sıradan bi işlem olarak bunu da aklınıza koyun ve hassiktir diyin. içeride 4 saat kadar bekliyosunuz. bu arada öğle yemeği vaktiyse eğer size ilk asker yemeğinizi veriyorlar. bana patates kızartması, köfte, yoğurt, ekmek ve mandalina verdiler. yedim hepsini. bu arada ekmek harika gerçekten. tabi o anda hem uykusuz hem aç hem de enerjisiz olmanın vermiş olduğu bi süper zevklenme duygusu da olabilir bu. ama güzeldi ekmek. yemekler gayet başarılı. şekilleri sizi ilgilendirmiyorsa bi sorun yok. zira benim yediğim köfte daha çok çikolata topuna benziyordu.
11den 3e kadar bekledikten sonra bina içerisine giriyorsunuz. tabi o da sıra ile. 10arlı sıra halinde içeri giriyorsunuz. ilk olarak nüfus cüzdanınızı bilgisayar başındaki askere veriyorsunuz ve o sizin bilgilerinizi kaydediyor. ardından tek sıra haline giriyorsunuz yeniden ve önünüzdeki grubun işleminin bitmesini bekliyorsunuz. ardından bir asal yetkilisi, elinizdeki sarı zarfı açıyor ve belgelerinizi kontrol ediyor. sonra ilerliyorsunuz. başka bir asker sizin dışarıda aldığınız sıra numarasını alıyor ve yerine başka bir 5 haneli numara veriyor. bu numara sizin askerlik numaranız oluyor. bu numarayı aldıktan sonra tekrar bir askerin önüne gidiyorsunuz. asker size bir form doldurtuyor. bu form aynı zamanda sizin izin belgeniz oluyor. daha sonra sizi bir tahtanın önüne oturtuyorlar. orada bir albay ve bir tabip binbaşı sizi karşılıyor. tahtada 10 madde bulunuyor. mesleğiniz veya eğitiminiz oradakilerden biri ise bunu belirtiyorsunuz. aynı noktada optik formunuza da tabip binbaşının adını yazıyorsunuz sağ alt kısma. daha sonra tabip binbaşı size son şubeye gidişinizden şimdiye kadar bi rahatsızlık geçirip geçirmediğinizi soruyor. ardından formlarınızı imzalıyor ve sizi beklemeniz üzere koltuklara alıyorlar. oturduğunuz yerde toplam asker sayısının 300e tamamlanmasını bekliyorsunuz. çok çok büyük bir olasılıkla benim gibi o koltuklarda uyuyorsunuz. merak etmeyin sizi mutlaka uyandırıcaklardır o yüzden uyuyun lan uyuyun.
uyandınızmı? ha güzel. nihayetinde sizi sınava sokmak üzere sınav salonuna alıyorlar. 300 kişiyi yakanızdaki 5 haneli numaralara göre sırayla alıyorlar. ardından bir asker çıkıyor bağıra çağıra diyorki: “sarı zarflarınızın içindeki belgelerden şunu çıkarın ayırın, bu, bu,bu ve bu belgeleriniz zarfın içinde kalıcak. tebellüğ belgelerinizden biri sizde diğeri bizde kalacak” tabi siz bi sikim anlamıyorsunuz. şöyle bi etrafa bakıyosunuz herkesi mal olmuş olarak gördükten sonra mantık oluşturmaya başlıyorsunuz. ben yaptım en azından. gerçi sonra herkese ben söyledim şöyle şöyle diye. demekki kimse oluşturmadı o anda. ama siz oluşturun. aslında asker orada demek istiyorki: “sarı zarf içerisindeki diploma fotokopilerinizden birini ve tebellüğ belgelerinizden birini, optik formla birlikte masanın üstüne koyun. diğer diploma fotokopinizi ve tebellüğ belgenizi, diğer belgelerinizle birlikte sarı zarfın içine koyun” diyor. daha sonra soru kitapçıkları dağıtılıyor. size kitapçığa işaretleme yapmamanız söyleniyor. sonra sınava başlıyorsunuz. ilk 15 ve son 15 dakika çıkamıyorsunuz klasik olarak. zaten 1 saat sınav. aynı zamanda 50 soru sınav. 25 adet türkçe 25 adet matematik sorusu soruluyor. türkçe ve matematiğin 5er soruları tamamen zeka ölçen cinsten. düşünebilen insanlarsanız yaparsınız. ben hepsini yaptım. 40 dakikada çıktım.
sınavınız bittikten sonra kitapçık, karalama kağıdı ve optik formunuzu götürüyorsunuz. kitapçık ve karalama kağıdı bir masaya veriliyor. orada kitapçık kontrol ediliyor varsa kitapçıktaki karalamalar siliniyor. oradan yandaki bölüme geçip optik formunuzu ve dışarı çıkarılması söylenen diploma fotokopinizi veriyorsunuz. ardından sarı zarfınızla birlikte diğer masaya geçiyorsunuz. masadaki asker size daha büyük başka bir zarf veriyor ve defolup gidiyorsunuz.
tekrar servisi bekliyorsunuz. servis sizi dışarı bırakıyor ve 12 aralığa kadar izninizi kullanmaya başlıyorsunuz. yani siz sabah nizamiyeye adımınızı attığınız andan itibaren asker oluyorsunuz. şafak saymaya bile başlayabilirsiniz isterseniz. ama deli misiniz lan saymayın.

içerideki beklemenin vermiş olduğu sıkıntıyla zilyon tane insanla konuşuyosunuz, askerlerle muhabbet ediyosunuz. onlar size bişiler anlatıyo. aynı sizin 4. sınıf olup, yeni gelen 1. sınıflara hocaları, okulu, bölümün ve okulun gereksizliğini anlattığınız gibi..
çok boktan bi gün oluyo yalnız o gün. ben söyliyeyim yanınıza bol bol yiyecek içecek alın. sigara tüketiyorsanız iki paket alın. emin olun ikinci paketi de açıcaksınız.

gün bittikten sonra haliniz kalmıyor. hemen eve gidip uyumaya bakın bence. zira ertesi gün 14 saat kadar uyuyabiliyosunuz.

sevgiler.

artık ufak bi blogum daha var. bu varken neden ikinciye gerek duydum hemen açıklayayım. burası daha uzun yazılara sahip, kısa yazınca olmuyomuş gibi hissettim. ki olmuyo da sanırım. zaten okunası olmuyo genelde ama böyle can sıkıntılarına bazen güzel de yazabiliyorum. neyse gelelim diğer blogun amacına.
gün içerisinde kısa kısa aklıma gelen şeyleri yazıyorum. bazen izlediğim film hakkında bak bu iyiymiş izleyin gibisinden de yazıyorum. bi nevi friendfeed yerine kullanmak gibi. gerçi daha çok yeni. pek bişiy de yok içinde. adresi şu, mikroblog

sevgiler.

perşembeden beridir de, sanırım bikaç kez kalpkrizi geçirdim. ya okuyunca çok komik gelicek muhtemelen hatta ben şu anda yazarken de komikliğinin farkındayım ama öyle gerçekten. göğüs kafesime saplanan bi ağrı, nefes problemi, yorgunluk, hareket etmede zorlanmalar filan. zorlanmadan kastım hareket ederken kasılma gibi şeyler. ne bileyim. kalp krizinin nasıl olduğunu az çok biliyorum. kendimde olanları da biliyorum. bi değişik yani. işin tuhaf yanı aslında doktora görünmek gerek böyle bi durumda. açıkçası korkuyorum. doktordan filan değil. doktorun muhtemel koyacağı teşhisten. söyleyeceği şeylerden. tırsıyorum evet.

yazıya etiket girerken farkettim. aynı dertten daha önce de bahsetmişim. pişti oldu. olsun.

baybay.

pazartesi sabahı saat 2 gibi filan uyandım. artık nasıl bi rüya gördüysem ya da nası bi bilinçaltı filan varsa uyanır uyanmaz mezuniyet belgemi aradım. buldum. ardından bi şeffaf dosya içine koyup, su bile içmeden evden çıktım. askerlik şubesine gittim. dedim ki askere gideceğdik. dedi ki yedek subay mı? dedim ki yedek subay. dedi ki al şunları doldur. aldım onları doldurdum. sonra sıra bana gelince doldurduğum kağıtları memura verdim. memur askere gönderdi, asker imzaladı; asker memura gönderdi, memur tamamladı. daha sonra gataya muayeneye gitmem için bi zarf verdi. al şunları yarın git muayane ol dedi. peki dedim.
salı günü saat 11de kalkıp yine aynı şekilde su bile içmeden evden çıktım. bu sefer gataya muayene olmaya gittim. işte o anda anladım askere gidiyo olduğumu.
kapıdan girdim, “ben muayene olac…” demeye kalmadan askerin biri “cerrahi binaya gidiceksin” dedi. iyi dedim. cerrahi binayı buldum. orda askerlik şubesinde bana verilen zarfı açtırdım. ordan da bi küçük bi büyük kağıt verdiler bana. ikisi de nasıl gideceğimi anlatıyordu muayene olmaya. önce ufak kağıdı okudum. okumaya başlamamla birlikte gülmeye de başladım :D şöyle yazıyodu minik kağıtta;
“bulunduğun binadan dışarıya çık. dışarı çıktığın binanın hemen arkasında bulunan binaya gitmek için, çıktığın binadan sola dön 100 metre yürüdükten sonra sağa dön. sağa döndükten sonra otoparkın yanından tekrar sağa dön. yolu takip ettikten sonra, sağ tarafa dönen yolda karşına çıkan binanın arka kapısını bul. arka kapısını bulduğun binadan içeri girip 3. kata çıkıp çifte tabipliği bul.” gerizekalıya anlatır gibi anlatmış abiler. tamam sıkıntı yok aslında, hani rahat rahat bulsunlar demişlerdir filan. bundan sonra verdikleri iki kağıttan diğerine göre birazcık daha büyük olan kağıda baktım. bu verdiği tarifi şemasal olarak göstermişler orda da. ama yani kesinlikle bi mantık yanlışı var olduğu ilk bakışta görülüyodu kağıtta. gidilmesi gereken yeri, gidilmesi gereken yolu okla göstermişler. oku takip edip bulucaksın normal olarak. yani birisi sana böyle tarif eder ve sen bulursun orayı. ama bu kağıtta öyle değil arkadaş. yani öyle de, tarif edilen yolda gidersen ömrün biter. aynen aşağıdaki resimde gördüğünüz gibi olay.

neyse. bu çifte tabiplik denen yeri üstteki anlatımla bulduktan sonra muayene olmak üzere sırada bekledim. sıra geldi. girdim içeri. oturdum. elimdeki bilgilerimin bulunduğu kağıdı verdim. ana adı, baba adı nedir dedi hem asker hem doktor amca. nası bi cesaretse artık bendeki “kağıtta da yazdığı gibi hede ve hödö” dedim. tabi hede hödö demedim isim söyledim orda. baktı şöyle bi. sonra boy-kilo sordu. 181 – 68 dedim. onu yazdı. sonra kimlik numaranı söyle dedi. 11 haneli sayıyı yarım saniye içerisinde söyleyince tabi yazamadı. sonra karşılıklı gülüştük. komik olaydı o aslında, şimdi böyle yazınca hiç komik olmadı ama, komikti. sonra hastalığın var mı gürcan dedi bana. dedim yok. peki o zaman dedi. al bu kağıtları ilk gittiğin yere git sonra da şubene git dedi. gülümseyerek tamam dedim hafif ukala tavırla. noldu diye sorunca; “şu tarifle mi gideyim yoksa şu kısa yolu kullanabilir miyim” diye sordum :D güldü o da tabi.

neyse ilk gittiğim yere gittim onayladı filan, ordan zeynep kamildeki şubeye gittim. orda da bişiler yaptı ablalar, kasımda şu belgelerle gel, sınav yerini söyleyelim dediler. peki dedim. çıktım gittim.

işin özü, gidiyorum olm askere. aralıktan sonra 5 ya da 12 ay yokum. umarım 12 ay olur. “12 x 1800 = 21600″ e iyi. iyi para yani. 6600ünü harcasam 15 kalıyo. o da iyi. iyi yani. evet.

görüşürüz.
blue stahli – regret iyidir.

aslında şu über planımda bu sene askere gidiyo olmam gerekiyodu. hani şu okulun bi sene uzadığı plan evet. ama daha iki hafta öncesine kadar çılgınca şehit verdiğimizi gözönüne alınca bildiğin intihar etmiş gibi hissedicem kendimi. bir de şu bok yiyen tektip askerlik zırvalamaları filan. bi yandan hemen gidip tek tip askerliğe geçmeden bitirip geliim diyorum. diğer yandan şehit haberleri, bir de bu hükümetin terörü bitirme planının tıkır tıkır işliyo olması beni caydırıyo. çok kararsızım. ama önümde 10 gün filan var belgeleri verip başvurumu yapmam için. çook kararsızım bu da canımı çok sıkıyo açıkçası.

işin kötüsü hiç bu kadar sıkılmamıştım da blog. bak sana bi günümün özetini anlatiim de dinle. uyanıyorum tabiiki saat 2 gibi. 3 gibi yemek yiyorum. aynı zamanda bilgisayarı açıyorum. oyun oynuyorum, dizi izliyorum, film izliyorum, arada sırada siteleri kontrol ediyorum ve gece 4 gibi tekrar uyuyorum. baydın dimi. ama ne biliim olm. çok parasızım mesela bugünlerde. onun da etkisi var tabi bu kadar sıkılmamda.

sözlerime burada son verirkene hepinize ciao diyorum.
biterken: israel kamakawiwo’ole – somewhere over the rainbow çalıyordu.

erkekler için:

1. biriyle beraberken başka birinden mi hoşlandınız? yoksa ona gerçekten aşık mı oldunuz? yeni hoşlandığınız kişi çok mu güzel. eskisinden ayrılmanız mı gerek. rahat olun. bu iş çok kolay olucak.
öncelikle yeni sevgiliniz olmasını istediğiniz kişiyi kendinizce ünlü, herkesin tanıyacağı, en azından google’da aratınca fotoğrafı çıkan birine benzetin. ardından benzettiğiniz kişiyi şimdiki kız arkadaşınıza sürekli övün. x çok güzel biri değil mi sence de eheh, şu x gibi sevgilim olsun 3 milyar borcum olsun valla, x’le bir gün geçirmek için her şeyimi verebilirdim gibi basit ama etkili cümleler. daha sonra bunların üzerinde şakalaşın tabi. bu konuşmaların şimdiki partnerinizin hafızasına kazındığından emin olduğunuz zaman o ünlü kişinin facebook fan sayfasını like edin, bunun ardından 1 hafta sonra facebook hesabınıza, yeni hoşlandığınız kişiyi ekleyin. eklediğiniz bu arkadaş, şimdiki kız arkadaşınızın dikkatinden kaçmayacak ve ne kadar da x’e benziyor o öyle?! tarzı sorularla sizi yoklayacaktır. siz de önce geçiştirmeye çalışın şakalı komiklikli, kız arkadaşınız benzetme konusunda imalı sözcükler kullanmaya devam ettiği zaman ise; “bu kuruntularla bu ilişkiyi nasıl yürütebiliriz daha fazla? bana sormadan beni yargılıyorsun, artık sağlıklı olamayız, kendine iyi bak” tarzı bi cümle ile bulunduğunuz ortamı hızlıca terk edin. terk ederken yeni sevgilinizi arayıp buluşacağınız yeri söylemeyi de ihmal etmeyin. mutluluklar.

2. şimdiki ayrılık sebebimiz tüm canı sıkılan erkeklere geliyor. selamlar.
bu ayrılık şekli çok küfür toplayabilir, ah okutabilir cinsten, tabi çokça da sizi manyak konumuna düşürür. bunu baştan söylemem gerekiyor. gelelim yönteme.
iki haftalık yaz tatilinizi geçireceğiniz temmuz ayının son haftasına doğru kız arkadaşınıza, bir iş seyahati için yeni delhi’ye gitmeniz gerektiğini söylüyorsunuz. ve akşamında vedalaşıp tatile gidiyorsunuz tabi haliyle o sizi yeni delhi’de biliyor. neyse. tatilinizin 8. günü internetten mail atıyorsunuz yahut facebooktan mesaj gönderiyorsunuz kişiye. diyorsunuzki “burada durumlar çok karışık. ne zaman döneceğimi bilmiyorum. şirket bana buradan bir ev tuttu. uzun süre burada kalabilirim. mesafeler çok önemli hayatta. gözden ırak olan gönülden de ırak olur bilirim. sen beni, ben buradayken aldatabilirsin muhtemelen. ve ben bunu öğrenirsem çok üzülürüm. ben de seni, ben buradayken aldatabilirim. bu sebepten dolayı ayrılmak istiyorum. bu maile fikrimi değiştirmem için cevap verme. biliyorsunki verdiğim kararlardan dönmem. hayatta başarılar.”
tekrar yüzyüze geldiğinizde tokat yiyebilirsiniz muhtemelen. ama amacınız ayrılmak değil miydi. e oldu işte?

kadınlar için:

1. erkek arkadaşınızla sadece boş zamanlarınızı geçirmek için beraberdiniz ve şimdi gerçekten birinden mi hoşlanıyorsunuz? nasıl ayrılıcam ben diye mi düşünüyorsunuz? üzülmeyin. çözüm basit. erkek arkadaşınıza harika bir hediye alıcaksınız. üstelik yalnızca 2.5tl’ye. nasıl ya dediğinizi duyar gibiyim. hediyenizin adı football manager 2008. evet yanlış duymadınız. ona bu oyunu hediye edeceksiniz. ve bundan sonra olacakları kendi gözlerinizle görüceksiniz.
öncelikle size yalanlar söylemeye başlayacaktır. evden çıkmamak için türlü yalanlara başvuracaktır. grip oldum, nezle oldum çok fenayım, annem rahatsızlandı onu hastaneye götürüyorum, en yakın arkadaşım trafik kazası geçirmiş vesaire. siz de sıkıla sıkıla peki o zaman başka zaman görüşürüz deyin. evet bunu söyleyin. o football manager oyununda kariyerine devam ettiği sürece sizin ne dediğiniz çok da umrunda olmayacaktır zaten. 2 hafta sonra sen artık beni sevmiyorsun tribinizi gerçekleyebilirsiniz. o da size vakit ayıramadığını anlayacağından ötürü bu tribinizi geçiştirmeyecek ve gönlünüzü almak için elinden geleni yapacaktır. hediye almalar, lüks yemek yedirmeler vesaire. bu sırada siz şu cümleyi kurmalısınız “sen de biliyosun hatalı olduğunu ve o yüzden böyle davranıyorsun diğğmiiğğ” ancak bunu hediyesinden yahut diğer aktivitelerinden sonra yapmanız sizin yararınıza. ayrıldınız. hayırlı olsun.

2. erkek arkadaşınız çok mu kıskanç? üzerinize çok mu geliyor? artık bazı davranışlarından tiksinmeye mi başladınız? daha fazla üzülmeye gerek yok ayrılın o zaman. nasıl mı? basit.
bu seçenek için biraz çalışmanız, araştırma yapmanız, bilgi toplamanız gerekebilir. araştırmacı bir kişiliğiniz yoksa lütfen bu şıkkı geçiniz. gelelim metodumuza.
beraber olduğunuz bir anda, en yakın arkadaşınız berensunun tırnaklarına sürdüğü ojenin markasına dair yorum yapmaya başlayın. delice yorumlar olsun ama, sanki biriyle gerçekten bu oje muhabbetini konuşmaya ihtiyacınız varmış gibi konuşun. sürekli anlatın ona, başının etini yiyin. oje muhabbetine dahil olabilirse -ki çok zor bir ihtimaldir- hemen ruj konusuna geçin. verin veriştirin sürdüğü o rujun rengine, markasına, dudağında duruşuna. daha sonra giydiği ayakkabısına aynı şekilde. konuşun. susmadan konuşun. arada nefes almayı unutmayın tabi. başının etini yercesine konuşun ruj hakkında ayakkabı hakkında oje hakkında. ve yorulduğunuzda söylemeniz gereken tek bir cümle var: “artık bir konu hakkında karşılıklı konuşamıyoruz seninle, diyalog kuramıyoruz, kaç saattir burada konuşturmaya çalışıyorum seni ama bir kelime dahi etmiyorsun, artık bir anlamı kalmadı bu ilişkiyi yürütmenin, ben gidiyorum, beni ne ara, ne de peşimden gel, elveda.”
evet! bir erkeğin daha hakkından geldiniz. hadi yine iyisiniz.

——

bitti. muhtemelen sıkılınca benzer şeyler yazarım.

biterken: the pierces – boy in a rock and roll band çalıyordu.
sevgiler

sabah 9 gibi teyzem bizi almak üzere geldi. yarım saat oturup muhabbet ettikten sonra düğün evine geçtik :p haliyle de böyle bir kalabalık, böyle bir kimin eli kimin cebindecilik filanlar oldu. normal tabi. işte yemek yiyip, daldan dala konulardan konuşup kız almak üzere evden çıktık. önce kuzenimin halasının evine gittik. orada tüm erkek tarafı toplandı. konvoy oluşturuldu ve kız evine doğru düğün arabası olan mercedes e250 önce olmak üzere kornaların canını ala ala gittik. kız evi de çok komik bi tabirmiş bak şimdi şaaptım. neyse. vardığımızda davul-zurna ikilisinin önderliğinde bi halay başladı. erkek tarafı yine halayın başını çekti dupudup dupudup dürüdürü şeklinde oynandı filan. ben o kısımda gayet arkadan izlemeyi tercih ettim. zira ço sıcahtı lan. sonraaa kızı almak üzere eniştem teyzem annem ve ablam gittiler. uzun uğraşlar sonrasında :p kızı alabildik. sonra düğün alanına doğru yol aldık. sarıyerdeki event garden’a vardığımızda saat 5,30 filandı sanırım. 7,30 başlıcaktı bizim düğün atraksiyonlarımız. yan taraftaki kafemsi restoranda oturduk, sohbet, kıyamet bol pöykürükle geçen bi buçuk saatin ardından düğün alanına geçtik. kokteyl kısmında geçen yarım saat bi saatten sonra nikah için gelin ve damat geldiler. memurun “evlencen mi hı hı ?” sorularına “ivit” olarak cevap verdiler, çok sevdik alkışladık biz de :p

soonra yemek için masalara dağıldık. bir güzel yemek yedik. yemek esnasında perdeye gelin ve damatın ayrı ayrı bebeklikten şimdiki hallerine evrimlerini :p yok yok şimdiki hallerine kadar olan fotoğraflarını izledik. o anda teyzemi izlemekten fotoğraflara pek bakamadım açıkçası. çok bi gururlu ama bi o kadar da ağlamaklıydı. mutluluktan tabi. daha sonra gelin ve damadın küçüklük-büyüklük (ne demekse) fotoğraflarının ardından anane-dede, babanne-büyükbabanın fotoğrafları yayınlanınca birden bi duygu seli oluşmadı değil. allahtan kısa süre ekranda kaldılar da daha derinleşmeden geçti. sonra çiftin en güzide fotoğraflarını içeren bi slayt başladı. o da şükelaydı.
tüm bunlardan ve yemeklerden sonra canlı müzik eşliğinde çok harika çok eğlenceli zıbıdık zıbıdık şeklinde halay olsun, başka bişey olsun -ne var yani bi halayın adını biliyorum :p- tepinmeceler gerçekleşti. tepinmece diyorum çünkü hakkaten öyle lan. e zaten genelde alkol var. bi saatten sonra -ya da aslında yeterince promilden sonra diyelim :D- kişiler ayak uydurmakta zorluk çekiyolar haliyle.

öyle süpersonik eğlenceli çogzel bi düğün oldu. tabi düğünde damadın onur abi olmasının da benim bu denli eğlenmeme sebebiyet verdiği bi gerçek. bitti.
bu yeni çiftimize bir kez de buradan mutluluklar dilemek isterim -çok mustafa sarıgülüm değil mi-
beraberce ömrünüzün sonuna kadar çok mutlu olun. ayrıca bu denli harika bi gece yaşattığınız için de 6 kere teşekkür ederim.

bu şarkı da sizin için olsun: http://fizy.com/s/1en65b
mutluluklar !

avşaya ilk indiğimiz gün pansiyona yerleştikten sonra şöyle bi adayı gezelim dedik. çıktık boydan boya gezdik. ilk izlenimlerim gayet boktan bi yere geldik lan şeklindeydi. hatta ilk geceydi sanırım bi festfutçuya oturup iki sosisli yiyip 9 lira verince “oha amk” demekten kendimi alamadım. bunun gibi mesela fiyat konusunda çok dengesiz bi yer. sosisli dediğim gibi 4.5 lira, ama diğer yandan da iskender+ayran 8 lira. böyle şekilsiz bişeydi yiyecek konusu. sonra mesela marpuç kafe diye bi yer var. nargile kafe tarzı bi yer. girip iki bira artı bi nargilenin bedeli olarak size 39 tl’lik bi hesap çıkarıyorlar. siz de ardından eğilelim mi öne doğru bi de diye sorabilirsiniz. affetmezler sanırım.
anlaşılacağı gibi insanın cüzdanınısiken bi işletme anlayışları var.
sonra çok kalabalık olması da ayrı bi eksi yönüydü mesela. göt kadar bi çarşıları var. 3 metrekarelik yerde 5 dükkan 400 insan mevcut anasını satiim. şaka gibi. temde kaza olur da trafik ilerlemez ya hani, heh işte aynı şekilde bi insan trafiği oluşuyo. ciddi şekilde yürümeyi kesip bekliyosunuz yolda. şaka gibi.

bunlar sikko yönleri, bi çırpıda aklıma gelenlerden.

e bu kadar giydirdin nası güzel geçti ulan o zaman tatilin derseniz ağzınıza vurarım. bi kere halk olarak avşalılar çok canayakın, çok samimi insanlar. hele hele pastanecileri filan çok sempatik böyle ne bileyim insanın alıp kucağına sevesi geliyor, gelmişken de seviyorsunuz filan. eheahaehea.
açıkçası benim tatil anlayışım denize girmek, yemek yemek, kitap okumak, uyumak olduğundan ötürü çok sevdim. bi kere çok huzurlu lan. 2 kitap bitirdim 8 günde. düşün artık.
23 senedir istanbulda yaşamanın verdiği o gürültüden uzak olması, ne bileyim halkın samimi olması filan süper şeyler. benim aynı apartmanda oturup tanımadığım insanlar var istanbulda mesela. orda öyle bişey görmek imkansız. ki 7 8 gün kaldım birçok kişiyle sadece yolda gördüğümde bile selamlaştığım oldu. bırakın muhabbet ettiğin kişilere selam vermeyi. araba sesi yok. insanlar bisikletleriyle geziyorlar bi kere lan. harika bişi bu. en lüks götürgeci motosiklet. o da çok seyrek.
denizi mis gibi sonra. tertemiz. atlıyosun suya böyle coss diye ses çıkıyo güneşten yanmış vücudun suya değince. oyhş. bak yine denize girmek istedim. hele bir de altınkum denen yer tam bi harika. ha bu arada altınkumdaki sapphire işletmecisi filan olur da okursa, “şezlonglar için para almadınız lan. manyakmısınız, yoksa beni çok mu sevdiniz?”
bu arada bi kokoreççisi vardı avşanın çarşı üzerinde. ona çok büyük küfür ettim lan. hayvan herifin kokoreçten bi haber olmasını geçtim, kömürü doğrayıp ekmeğin arasına koyup al sana kokoreç diye ikram etmesi ve bir de yüzsüz olması çok çirkin. pis herif. bence batarsın sen.

hani şu fiyat konusunda dedim ya çok dengesizler diye :D ilk gittiğimiz günlerde 3 top dondurma 1 lira 5 top dondurma 1.5 lira idi. dönmeden iki gün önce 5 top dondurma 1 lira 7 top dondurma 1.5 lira oldu. dönmeden 1 gün önce 5 top dondurma 1 lira 8 top dondurma 1,5 lira oldu. ve dönüceğimiz gün 3 top 1tl 6 top 1.5 tl oldu. abi çok dengesizsiniz lan :D valla bak. her dondurmacının önünden geçerken gülmeme sebep oldunuz valla. hayır bi kamera filan varsa oralarda sürekli gülen çocuk olarak hatırlanıcam :D hoş değil yani :D

bir de şu var, ki ekstra bi paragraf ayırmayı uygun gördüm. avşada kaanla tatil yaparken, bizden 4 gün sonra gelen caner, burak ve enesi gördüm. kendileri pek soğuk, sanki gönül koymuş gibi davranışlar sergiliyorlardı. bunun sebebi de belliydi tabi. onlarla avşaya gitmemiş olmam. ancak artık şu bebeliği bırakmanın zamanı geldi beyler. sizle tatil planları yaparken defalarca anlattığım defalarca söylediğim gibi, sizin tarihiniz bana uymuyordu. uysa bile ben 3 günlük tatile doyacak biri değilim. bunları sizler de biliyorsunuz. hal böyle olunca sizinle gitmemiş, sizden daha önce gitmiş olmam gayet normal. ancak bunu idrak edemeyecek kişiler değilsiniz diye umuyorum. yahut sizinle tatil yapmak istemediğim gibi bir şey de yok. ki geçen sene hepinizle, bir önceki sene yalnız canerle birlikte tatile çıktığımı tekrar anımsatmama gerek yok. hala daha gönül koyucak, konuşmaktan çekinecekseniz; selam vermemenizi tercih ederim.

sevgiler.
notingen: onor bumbum dinleyin. iyidir.