an itibariyle aktif okul hayatım bitmiş bulunmakta. dün girdiğim tek ders sınavı vardı. elektrokimyadan tek ders sınavına kaldıydım hani. heh işte. bugün açıklanmış sonuçlar. geçmişim. çok tirilaylaylay. hatta trilaylay trilaylay trilaylaylaaay.

çok süper haber lan. o değil de yıllar önce demiştim. okulu zamanında bitiremez 1 sene uzatırım sonra mezun olur, askere gider gelirim, ardından çalışmaya başlar 2 sene sonra da evlenirim diye. bombastik bi plan yapmıştım şuursuzca :D dıptıs dıptıs.

biterkene: october falls dinleyenzi.
sözlerime burada son verirkene hepinize vuvuzela diyorum.
baybay.

çok sevgili blogum, günler haftaları kovaladı ben sana yazmayalı. finaller, bütünlemeler derken yazmaya fırsat olmadı inanır mısın. bu vakit aralığında bi zik olmadı zaten. sürekli ders çalıştım valla. taa 5 sene önce öss zamanında nasıl ders çalıştıysam bu dönemde de öyle ders çalıştım. hatta ders çalışmaktan sıkılınca kopya hazırladım filan. sınavları da kopyayla geçtim. artık bunu itiraf etmeliyim. evet geçtim. şimdi mezun olmam için tek ders kaldı önümde. dilekçemi verdim. 30 haziran tarihini beklemeye koyuldum. tek ders sınavına girip mezun olmayı bekliyorum açıkçası.

onun dışında bugün aldığım bi haber var. çok tepkisiz kaldım gerçi. ne bileyim ben. ilk kez böyle bi haber aldım anasını satiim vereceğim tepkiyi bilemedim haliyle :D efenim dayı olacakmışım. böyle bebek filan hani. güzel tabi. bak hala tepkisizim. güzel ama güzel. doğunca severim ben. öyle tahmin ediyorum en azından. ne bileyim şimdi vitamin kadar. :D evet.

bu kadar. elektrokimya çalışcam ben. baybay.
biterken: onor bumbum – uyu uyan çalıyordu. dinleyiniz.

bildiğin gibi önceki hafta sınavlarım vardı. kar sebebiyle sınavlarımdan bir tanesi 4 şubat tarihine, yani geçtiğimiz perşembe gününe ertelenmişti. böylelikle hiç hazzetmediğim biyokimya dersinin bütünlemesine giricektim ilk olarak. önceki yazımda belirttiğim gibi biyokimyayı hiç ummadığım bir şekilde, daha çok kopya çekerek geçmesini bildim. ardından bu hafta içerisinde elektrokimya sınavına girdim. ancak bu sefer istediğim gibi olmadı sınavın sonucu. açıkçası işin içine hocanın ibneliği girmiş. hoca kisvesine bürünmüş kişi, bir bütünleme sınavında eşi benzeri görülmemiş soruları sorarsa haliyle o sınavdan kimse geçemez. işin bir diğer tarafı, ilgili soruların notlar arasında bulunmaması tabi. hal böyle olunca da bu dersten şimdilik kalmış oluyorum. hocanın ibneliği dedim. şundan ötürü dedim. sonuç olarak bu ders 4. sınıf dersi. yani bu dersten kalan öğrenci; ya okulunu uzatacak ya da tek ders sınavına kalacak. şimdi durum böyle olunca insan sıfatını taşıyan varlığın düşünmesi gerekmez mi, yardımcı olması gerekmez mi. hadi bunları geçtim. bir bütünleme sınavında yalnız ve yalnız iki soru sorulur mu amk. düşünsene. hadi bu herifin sorduğu soruların notlar arasında bi yerde olduğunu varsayalım. yok ya, biz varsayalım. aklına gelmeyen sadece bir formül oldu. ve o formülle çözülmesi gereken bir soru var. formül aklına gelmediğinden ötürü soruyu çözemiyorsun. durum böyle olunca da 50 puanın otomatik olarak eksiliyor. e be şerefsiz. yapılır mı lan bu bi insana. insan insanı bu kadar da s*kmez be. bunun daha farklı bi açıklaması olamaz. düpedüz şerefsizliktir bu başka bişey değil. merak ediyorum onca son sınıf öğrencisini dersten bırakarak ne elde ettin acaba. ne o, yoksa paraya filan mı sıkıştın? seneye bu öğrencilerin senin sınavına girip daha fazla mı kazanmak istiyorsun? hayır böyleyse söyleseydin biz sana yardım ederdik elimizden geldiğince. rrspu çocuğu !
sırf bu gerizekalı olay yüzünden ikinci dönemki derslerimin önemi benim açımdan inanılmaz derecede artmış oldu. zira iki dersi birden geçince tek ders sınavından yine bu hocayla karşı karşıya geleceğimdir. o yüzden hocanın bu yaptığı i.neliği, şerefsizliği yahut zikretmediğim diğer sıfatlarını kabul edip sineye çekiyorum, işim bittiği andan itibaren umrumda olmayacağını bildiğimden ötürü bunu yapabilirim diye umut ediyorum.

bunun dışında çok bunaldım blog. tak etti artık yeter derler ya. o noktadayım. ve hakkaten tak etti. ancak yeter diyemiyorum. tak etti demekle yetiniyorum. zira elim kolum bağlı.

son üç gündür inanılmaz derecede saldırı alıyosun blog. özellikle rus sitelerinden yediğin spamların haddi hesabı yok. her gün binlerce spam yorum siliyorum. bu ay harcadığın trafik miktarı da çok fazla. ne yapıyorsun blog allasen? hayır öyle çok ziyaretçin olsa tamam anlayışlı karşılayacağım, ama o da yok. bugün baktım ortalama 300 ziyaretçin var günlük. ne yapıyorsun sen yahu. sanırım müzik playerdan kaynaklanıyor tüm bunlar. bakalım. ona bi ayar vermek gerekecek. kapatmayı düşünmüyorum ama farklı bişey yapabilirim heralde. dur bakalım.

şimdilik bu kadar. görüşürüz.
biterken: anathema – transacoustic uçuruyordu beni.

haftanın ilk iş gününe güzel bi haberle başladım. hani şu çok korktuğum, her seferinde hiçbir kelimesini anlamadığım ders vardı. evet biyokimya. o dersten geçmişim. açıkçası çok sevindim buna. böylelikle perşembe günü gireceğim sınava hem daha iyi konsantre olacağımdır, hem de o sınavın yükü biraz olsun azalmış olacaktır. kalsam bile ikinci dönemki dersleri verdiğim takdirde; yıl sonunda tek ders sınavına girme şansı bulabilirim. öyle işte okul konusunda yıllar öncesinden öngördüklerimi yaşamam, hislerim konusunda beni daha da çok güçlendiriyor. zira üniversiteye başlamadan önce 4 senelik okul kazanacağımı ve bu okulun bir sene uzayacağını öngörmüştüm. aynen öyle ilerliyor ve o şekilde de gerçekleşecek gibi görünüyor. harika.

haftanın ilk gününde ofiste klasik web işlerimi hallettim. her zamanki rutin işlerimi yaptım. çok değişik bişey yapmadım. pazar günü gülnur aramıştı beni. pazartesi için istanbula geleceğini ve safa, ümit, caner, rabu, enes ve safanın kardeşiyle buluşacağımızı filan söylemişti. dediği gibi bugün buluştuk. gerçi onlar öğle buluştular. ben iş çıkışı katıldım aralarına. guitar hero oynadık hep beraberce. sohbet muhabbet bildiğin gibi. özlemişim hepsini be. guitar hero aktivitesini bitirdikten sonra kafeden çıkıp gülnuru trene, safa ve kardeşini de metrobüse bıraktık. vedalaştıktan sonra ümit, caner, rabu ve ben otobüse binip eve döndük.

eve geldiğimde kuzenlerim bizdeydi. baba tarafından kuzenler tabi. iki tanesini tanıyorum çok da seviyorum. ama diğer kuzenimi açıkçası çıkaramadım ilk görüşte. ha gördükten sonra da çıkaramadım orası ayrı. tabi aradaki yaş farkının da bunda etkisi var. ben 22 yaşındayım, tanıyamadığım kuzenim 41. bunun yanında bir de benim uzak duruşumun da etkisi var tabi. anlatılanlar kadarıyla biliyordum kendisini. bugün ilk kez ciddi manada oturup birbirimizi tanıdık diyebilirim. bilirsin normalde insanları hemen kabul edebilen bi yapıya sahip değilim. ancak kanım ısındı aliş abiye. çok güzel bi hitap şekli var. aynı doğrultuda cümleleri de mantıklı. yapıcı bi adam işte. sevdik beğendik.

dedim ya kuzenlerim bizdeydi diye. oturup siyaset, devlet, ekonomi filan konuştuk resmen. abi büyüdükmü çaktırmadan hayırdır. ben hatırlıyorum yasemin ablaya aşıktım küçükken. // abla okursan vurma yüzüme :p // öyle işte. hakkaten böyle bi tuhaf geldi bak şimdi düşününce. büyümek istemiyorum belki de ondan tuhaf gelmiş olabilir bana. zira hiç de garipsenecek bi durumu yok gibi.

öyle işte. böyle bir gündü. bu arada üzerimde nedenini bilmediğim bi ciddilik var farkındayım bunun.

sevgiler.
biterken: duman – bal çalıyordu. ne zamandır duman dinlemiyordum. bu iki üç gündür sürekli dinler oldum. yakında sıkılırım yine.

biliyosun/uz/, yarın sınavlarım başlıyor. mola verdiğimde bugün şunu düşündüm, ki yazının başlığına da evsahipliği yapan cümle oldu: acaba herşey böyle olmasaydı nasıl olurdu.

evet herşey böyle olmasaydı konusundan bahsediyorum. hani insanlar derler ya “şu şöyle değil de böyle olsaydı aslında herşey daha iyi olabilirdi” diye. kişinin içinin burkulduğu bir nokta mıdır o, yoksa ilgili durumun o tarafını merak etme arzusumudur bilinmez. bakma bilinmez dediğime. tahmin edebiliyorum.

ayrım yapmadan her insanda var bu. e zaten olmalı da. buna bişey demiyorum. benim demek istediğim nokta aslında şu. anı yaşarken kendimizi soyutlayıp o an ne yaptığımızı dışarıdan görebilseydik eğer, daha sonra kurduğumuz “acaba şöyle olsaydı nasıl olurdu herşey” cümlesini kurarmıydık. veyahut bu soruyu görüp o andaki davranışlarımızı mı değiştirirdik. eeh. sınav arefesinde düşünülecek şeyler değil bunlar. ama bayıldım hafif.

yarın sabahın 6sında kalkıp haydarpaşaya gidicem. adapazarı ekspresine atlayıp izmite gidicem. stres dolu bi sınav yaşadıktan sonra aynı yöntemle geri dönücem. umarım sınavım iyi geçer. tekrar okulun uzamasını istemiyorum. tekrarını kaldıramam. bitsin artık şu okul. ardından askerlikmidir nedir. şekillensin hayatım. böyle olmuyo.

aslına bakarsan üniversiteyi kazanmadan önce dediklerim çıkıyor be blog. 4 yıllık kazanırım demiştim. ama 4 senede bitmez bi sene uzar demiştim. sonra mezun olduktan sonra askere giderim. geldiğimde iş bulurum hayatımı düzene sokarım demiştim. taa bundan 6 sene önce belkide. şimdi bakıyorum aynen o noktadayım. aslında gayet planlı programlı bi hayatım var. ama içinde yaşarken bunu çözemiyorum kimi zaman. yalan dedim. çoğu zaman.

saat dokuz buçuk. saat ona kadar buralarda durucam. ardından son bi kez tekrar yapıcam. müziği açıp yatağıma giricem. saatimi kurup uyumaya başlıcam.

bak bugün öğrendiğim ilginç bi bilgi var. seninle paylaşayım bunu istedim. öğrendiğim şey tuhaf bişey. galvanik potansiyel adında ütopik bişey. aslında bunu yazmamın sebebi; kimya biliminin bazen ne denli gereksiz bilgiler içerdiğini göstermek istemem. yada bana öyle geliyo. ama bunun başka bi açıklaması olamaz.

sonsuz uzaklıktan herhangi bir noktaya yük getirmek için yapılması gereken iş olarak tanımlanabilir.

şimdi arkadaş. ben manyakmıyım lan. sonsuz uzaklıktan neden yük getiriyorum. sonsuz uzaklık neresi ayrıca. hayır önce bunu bilmeliyim ki sonsuzluğa gidip yükü sırtlayayım değil mi dostlar?

tam bu cümlenin pervasızlığını üzerimden atıyorumki. ardından şöyle bir cümle belirip beni deli etmesin.

herhangi bir sistemde galvanic potansiyel veyahut galvanic potansiyel farkını hesaplayamayız.

buyur burdan yak. e mk biz neyin peşindeyiz lan? hayır bu mudur yani olayımız. madem hesaplayamıyorum manyakmısınız lan neden müfredata alıyorsunuz. zamanında gerizekalının biri çıkmış çok uğraşmış bulamamış mk bişey. ona hürmeten müfredata katmışsınız. tamam da öldü adam. e bi git. çılgın.

görün halimi a dostlar. nelerle uğraşıyorum anasını satayım.
iyi dileklerinizi bekliyorum. yarın sınavım var. tüm pozitif enerjinizi yanımda hissetmeliyimki sonsuz uzaklığa gidip yükü sırtlanabileyim.

sevgiler.

yaklaşık 3 saat sonra iki bin dokuz bitmiş olacak. havaifişekler filan fırlatılıcak ve yeni bir yıl gelmiş olucak. her sene aynı şeyler. televizyon kanallarında ondan geri sayımlar başlayacak. milyonlarca insan belki bu sefer bana çıkar ümidiyle trt 1′e kitlenip piyango çekilişini izleyecek. adettendir diye bilet almış olanlar ise diğer aptal yılbaşı programlarını izleyecek. kimileri tombala oynayacak ailesiyle, sevdikleriyle. kimileri deli gibi dans edecek diskolarda. kimileri bu yılbaşı da sensiz geçti ulen diyip rakısına sarılıcak. başka bi diğeri insanların sarhoş olmasını bekleyip onlardan mal koparmaya çalışacak. kimileri yılbaşı eğlencesine çıkan insanların evini, dükkanını soyacak. kimileri intihar edecek. kimileri yaptıkları çekiliş sonucunda hediye alacak kimilerine. kırmızı don alıp diğer insanların gülmesine sebep olacak kimileri. kimileri noel baba kılığına girecek. sahi noel baba diye biri vardı dimi insanların yüzlerinde bi gülümseme yaratan. noldu ona, görünmüyo nicedir?

artık yavaş yavaş geride bırakmış olduğumuz iki bin dokuz yılında neler oldu kendi açımdan bakınca. onlara değinicem biraz. yazarken biraz da zorlanıcam aslına bakarsan. düzgün kelimeler kullanmaya özen göstericem ama, söz.

iki bin dokuzun en sıkıntılı durumu okulumu uzatmam oldu aslına bakarsan. her ne kadar zor bir bölümde okuyor olsam da çalışmamaktan ötürü okulum bitmedi. tamamen kendi şımarıklığım buna sebep oldu. o yüzden şu anda yanımda ders notlarım bulunuyor. söz ama. çalışıyorum bu sefer. umarım bu sene biter.
iki bin dokuzun ikinci yarısında çalışmaya başladım. kısmen düzenli bi hayatım olmaya başladı böylelikle. her ne kadar uyanabilme aşamasında sıkıntılar çeksem de.
iki bin dokuzda ilkokul arkadaşlarımla yeniden bir araya geldim. onun vermiş olduğu duygu inanılmaz birşey. yıllar sonra küçüklüğünüzü görüp yaşayabiliyosunuz o günleri. inanılmaz ..
iki bin dokuz diğer yıllardan farklı olarak bunları kattı. bir aldı, bir verdi aslına bakarsan.

şimdi yeni bi yıla giriyoruz. yeni bi sayfa açılıyo hayatımızda. geçmişin hepsini unutacağım, yepyeni bi hayat başlıyo. bakalım bu yeni hayatta beni neler bekliyor.

aklınızdan geçenlerin sizinle olduğu, mutlu bir yıl geçirmeniz dileğiyle.
mutlu yıllar.

not: yılbaşı için hazırlamış olduğum masaüstü duvar kağıdını kullanmak isterseniz buraya tıklayıp tam boyutta gördükten sonra bilgisayarınıza indirebilirsiniz. geç açılabilir ..

geçtiğimiz bayramın ikinci gününde ilkokul arkadaşlarımla buluştuğumu söylemiştim hani. hatırlamadım deme şimdi bana. heh. o yazıda bi cümle kullanmmışım, bundan mütevellit kınama aldım :P okuduklarını sanmıyorum gerçi demiştim. gerçi, yazarken içlerinden bi tanesinin okuduğunu biliyodum ama o anda not düşmemişim. neyse, bu kişi -ismini söyleyip kendisini ifşa etmiciim 75 milyona :D – -ayrıca bakınız: aziz yıldırım tarzı konuşmalar :p – böyle böyle dedin okumuyorum bundan sonra dedi. olcak iş değil sayın seyirciler. burdan kendisine sesleniyorum. gel etme, oku. valla söz bundan sonra demicem :D şaka tabi.

günlerden bugün ben yine geç kaldım işe efenim. dokuza on kala evden çıktım. paramın suyunu çekmesi sebebiyle umarsızca otobüste buldum kendimi. hatta biraz daha param bitseymiş sevgili akbilimde de olmayacakmış. peeh. otobüse bindim ama bi yandan da indiğim duraktaki simitçiden iki adet açmayı nasıl alacağımı düşünüyorum. düşün yani o kadar param bitmiş. yani bi insan ancak bu kadar fakir olabilir. neyse efenim allahtan simitçi arkadaşımız da gıdalarını satmış olsa gerekki, otobüsten indiğimde seyyar dükkanını otobüs durağına zincirlemiş ve olay yerinden hızla uzaklaşmış. hızlı davranmamışta olabilir. kendim uydurdum bunu.

rutin ofis geyikleriyle geçen – evet geyik diyorum. valla usandım artık sitelerden. soğudum ulan internetten resmen. – birgün tam bitecektiki bir kavga ortamıdır başını gösterdi. sevgili patronlarımdan bahsediyorum evet. laf dalaşına girdiler. sonra kesmedi birbirlerine girdiler. kanlar saçıldı ofisin camlarına. itfaiye geldi ağaçta kalan kediyi indirdi. ha ne? yok yok öyle olmadı. laf dalaşında kaldılar sadece :P gerçi çok tatlı bi laf dalaşı oldu. kıskıs gülüyorum içimden. :D neyse. okursanız sevgili patronlarım lütfen yüzüme vurmayınız :P

bir işgününün daha sonunu bulmuş olduk böylece.

sonrasında kadıköye indim. midyeci aradım midye yemek için. – ha bu arada unuttum. nası midye yiceksin, paran yok diceksiniz. yeekyaaa? aldımki maaşımı eheh. – ama ne yazıktırki midyelerinden yememin şerefini onlara yaşatamadım. yoktular ! bende madem öyle dedim, büfecilere yüzümü döndüm. kendileri beni çok iyi karşıladılar. sosislimi yedikten sonra bir de akbilci arkadaşlarımızı ziyaret ettim. sevgili akbilimin karnını doyurdum. ve otobüs durağına gittim. gitmedim. gidecekken saate baktım. yürümeye devam ettim. hani bu ilk durak değilde ikinci durağa gittim. otobüs duraklarının birinde oturdum. otobüsü bekledim. otobüs geldi. otobüse bindim. otobüsten indim. karşıya geçtim. karşıda bekledim. tabi bunları tek başıma yapmadım. yani kısmen hepsini. vazgeçip diğer otobüs durağına yönelmem, başka bi otobüse binmem, başka bi durakta inmem, karşıya geçmem hepsinin sebebi tekti sevgili izleğenler. malum tabi.

ne oldu ne bittiye gelince. yazdım ama yayınlamıyorum. merak edin e mi? arkası yarın filan da değil hem de.

bu yazıyı yazmaya başlamadan sevgili wordpressimin paneline girdim bi kontrol edeyim ne var ne yok dedim. ne göreyim! tam 12 adet yazılmış ancak yayımlanmamış yazı var ayol. -şş laf etme. – taslak haline bekliyorlar. bi ara onları da yayımlayayım diye düşünüyorum. çoğunun da zamanla ilgisi olmadığından dolayı hiç de uğraşmıyorum aslında. ha bi de sıkıldım artık. valla internetten tiksinir hale geldim be. zaten kazandırdığı da geçen senenin yüzde onu bile değil. piyasanın bu hale gelmesini sağlayan çok muhterem adtech ve türevlerine teşekkür etmek istiyorum. insanda şevk bırakmıyorsunuz.

bugün dediğim gibi bağlarbaşında indim otobüsten. konuştuk. dediğim gibi yayınlamıyorum o kısmı. daha sonra dönerken donduğumu hissettim. otobüs bekleyemedim, hemen durağın önündeki sevgili taksinin şöförüne kaş göz yaptım, aynı şekilde o da bana kaş göz yaptı. anlaştık kendisiyle beni taksisine davet etti. hiç sevmem taksiye binince konuşmak isteyen şöförleri normalde. ama bu sefer öyle olmadı be blog ve severleri. işlerden bahsettik okuldan bahsettik. nihayetinde herkesin verdiği tepkiyi aldım. ne okuyorsun sorusuna şu dünyada verilmemesi gereken tek cevaptır kimya demek. ama gel gör ki okuyosan söylemek zorundasın abi. kimya okuyorum dedim. mühendislik mi dedi. yok abi kimya dedim. öğretmenlik mi dedi. yok abi normal düz kimya dedim. haa kimyagerlik yani dedi. evet ulan evet. normal düz kimyagerlik anasını satayım. ulan ben o bölüme girmek için zamanında 320 küsür puan aldım lan. allahsız! sen gelmiş “haa kimyagerlik yani peh” triplerine giriyorsun. artist! diyecektimki sevgili şöför arkadaşımız beni bir sözüyle aldı götürdü. ben de ingilizce öğreniyorum kendi kendime dedi. oha lan dedim. helal olsun dedim. kitaplarını, defterlerini, çıkardığı notları gösterdi. bak dedi nasıl çalışıyorum dedi. yemin ederim takdir ettim. he bana kalmış bişey değil takdir etmek ama olsun be abi. varmı böyle bi adam. liseyi terk etmiş zamanında. taksime bi turist biniyor suratına bakakalıyorum, birşeyler yapmak gerekiyordu ve çatpatta olsa ingilizce öğrenmeye karar verdim dedi. helal olsun ! plakanı alıp burdan yayınlamak isterdim ama tam inerken eziliyordum. kusura bamya. olsun ama sen gönüllerin taksicisisin.

eyvallah.

biterken: oi va voi – refugee çalıyordu.
not: yazıda kullanılan fotoğraf, bir emrah eşki ürünüdür.

son sınıfın sonlarına doğru dersanede denemeler artmaya başladı. denemeler arttıkça aldığım puanlar arttı. hatırlıyorum da en son 271sayısal yapmıştım. okuldan da 73 gelicekti ve 345 ile eczacılığa kılpayı girebilecektim. tabi sınavda öyle olmadı. 245 civarında bi puan aldım. toplamda 320 küsür oldu. tercihleri yaptık. belki marmara kimya olurdu ama istanbul kimya garantiydi. 7 puan fazlam vardı önceki seneki taban puanından. sonuçlar açıklandı ne marmara ne iü, kocaeli kimya oldu. delirdim :D gitmiyorum triplerine girdim. sonra okul nerdeymiş diye kalkıp gittim bigün. hani masallarda-çizgi filmlerde şey olur, ormanları geçersiniz uzun uzun, ardından saray tarzı bi yer belirir :D öyle bi yerdeydi işte okul :D içeri girdim gezdim baktım fikrim değişti. öyle üniversite başlamış oldu. 4 sene boyunca -bakma 5 oldu aslında- sıradan bi üniversite hayatı geçti. tolga, murat, fatih, fatih 2 :P, tolgahan -tolga 2 diyebilirik :P -, nihal, tuğba, gözde, pelin, mustafa, aykut, halil filan bundan sonra da görüşeceklerim arasında yer aldı.

okul kısmen bitti sayılır. tolga asistan oldu. sınavlarıma girsin diye dua ediyorum geceleri :P sonra, önceki gece askerlerin görevlerini nerede yapacakları açıklandı. bu dönemki askerler arasında fatih ve muratta var. fatihe kütahya murata da tunceli çıkmış. açıkçası ikisi de mutlu. gerçi murat için ben mutlu değilim ama herif kendisi istiyodu o taraflara gitmeyi. manyak. fatih de havacı oldu :P

bu haberleri aldıktan sonra hafiften kendimde bi askerlik korkusu oluştu be blog. bu sene okul bitse, yüksek filan olmazsa seneye bende gidicem yahu. korkuyorum doktor.

sevgiler.
biterken: klimanın sesi beynimi gıdıklıyordu.
yıllar sonrasına notingen: askere gidipte dönersem eğer bu yazıdan alıntı yap. olduu. görüşürüz.