aylar olmuş ben buraya yeni bir şeyler yazmayalı. en son hatırladığım askerden izne geldiğimde röyksopp çılgınlığım vardı ve ona istinaden bi yazı hazırlamıştım. o gün bu gün hiçbir şey yazmamışım. vay anasını sayın seyirciler.
kısa bi özet geçelim o zaman neler yaptığımla ilgili.

aralık 2010′da bildiğin gibi askere gittim. mayıs 2011′de geldim. ben arada izne geldim tabi, ocak sonu şubat başı gibi. iyiki de gelmişim.
ablamın doğumunu bahane edip esasında çok sevdiğim kişilerin özlemini gidermekti gelmemdeki amaç. soğuktu bi de ben geldiğimde. üşümedim ama. belki de bundan sonra beni en çok mutlu edecek şeye kavuştum o soğuklarda çünkü.
ulen ablamın doğumunu esgeçmişim. 6 aylık bi yeğenim var benim. adı da derin. çok da güzel pek de güzel tamam mı?

askerden döndüğümde bikaç gün heralde evden dışarı çıkmadım. tam da hatırlayamıyorum şimdi ama öyle oldu gibi. sonra çıktım. ve şimdi sevdiğim kadına tamamen kavuştum.

haziran ortasında askerlik psikolojisini üzerimden atmak için kafamı dinlemek üzere tatile çıktım. altınolukta 1 hafta geçirdim. denizi çok temiz arkadaş. çok sevdik suyunu, huyunu.

tatilden döndüğümde yaptığım iş başvurularından biri geri döndü. kendileriyle görüştüm ve anlaştım. temmuz başında yerlerinde kimyager olarak işe başladım. kozmetik sektöründe hizmet veren firmada yaklaşık iki ay çalıştım. tabi tabi iki ay. geçtiğimiz bayram sonrasında da orayı bıraktım. sebepleri çok karışık esasında. öncelikle çok uzaktı (ikitelli – başakşehir), sonra yavaş yavaş görevimden farklı yerlere çekildiğimi hissettim velhasıl ayrıldım. iş demişken bugün yine başka bi yerle görüştüm. perşembe günü de onlarla görüşücem. bakalım. o daha iyi gibi.

ha bu arada bırakmıştım, uzun süredir ilgilenmiyordum websiteleriyle. geçtiğimiz gün yeniden ilgilenmeye karar verdim ve ertesi gün siteyi aktif ettim. e-formasyon.com ‘dan bahsediyorum. pedagojik formasyon almak isteyenlere yönelik haberler ve duyuruların bulunacağı güzel bi platform olacak. ilgilenirseniz siz de takip edebilirsiniz.

işte böyle. çok özet oldu.
esasında yazmayalı hayatım çok çok iyileşti blog. mutluyum en önemlisi.

görüşürüz.
biterken: empire of the sun – we are the people çalıyordu.

aslında şu über planımda bu sene askere gidiyo olmam gerekiyodu. hani şu okulun bi sene uzadığı plan evet. ama daha iki hafta öncesine kadar çılgınca şehit verdiğimizi gözönüne alınca bildiğin intihar etmiş gibi hissedicem kendimi. bir de şu bok yiyen tektip askerlik zırvalamaları filan. bi yandan hemen gidip tek tip askerliğe geçmeden bitirip geliim diyorum. diğer yandan şehit haberleri, bir de bu hükümetin terörü bitirme planının tıkır tıkır işliyo olması beni caydırıyo. çok kararsızım. ama önümde 10 gün filan var belgeleri verip başvurumu yapmam için. çook kararsızım bu da canımı çok sıkıyo açıkçası.

işin kötüsü hiç bu kadar sıkılmamıştım da blog. bak sana bi günümün özetini anlatiim de dinle. uyanıyorum tabiiki saat 2 gibi. 3 gibi yemek yiyorum. aynı zamanda bilgisayarı açıyorum. oyun oynuyorum, dizi izliyorum, film izliyorum, arada sırada siteleri kontrol ediyorum ve gece 4 gibi tekrar uyuyorum. baydın dimi. ama ne biliim olm. çok parasızım mesela bugünlerde. onun da etkisi var tabi bu kadar sıkılmamda.

sözlerime burada son verirkene hepinize ciao diyorum.
biterken: israel kamakawiwo’ole – somewhere over the rainbow çalıyordu.

son 10 günde 3 tane iş bitirdim blog. bunlardan 2 tanesi dışarıya 1 tanesi de kendimeydi. müşteriye yaptığım işlerden bi tanesi hele çok komikti. gece saat 2,30 gibi artık yorulmuşum bilgisayarı kapatıp uyumaya koyulacağım bi anda aldım işi. üstelik aynı gece teslim edilmesi gerekiyordu. enerji içecekleri, kahveler ve müzik arşivim sayesinde ayakta durmayı başarıp işi teslim ettim. ve artık bi portföy oluşturma zamanımın geldiğini düşünüyorum. yakın zamanda böyle bişey yapmak gerekicek ileriki işlerden önce ahanda şunları yaptım, bunları da yaparım demek açısından.

gelelim yazı başlığına. öğrencidentemiz.com dün yayına soktuğum son ve en sevdiğim en umutla baktığım projem. öğrencilere yönelik ilan sitesi olarak projelendirdim. sitede öğrenciler ev arkadaşı aramalarından, iş aramalarına, kitap satışlarına kadar birçok alanda ilanlarını bırakabiliyorlar yada bırakılan ilanlara başvurabiliyorlar. açıkçası son derece hoşuma giden bi proje oldu. altyapı olarak her zamanki gibi wordpress’i tercih ettim. her ne kadar site wordpressmiş gibi görünmese de siz bilin, öyle.

şimdi bu sitenin reklam çalışmalarına ağırlık verip, siteyi herkesin bilebileceği bir hale sokmak gerekicek.

sevgiler.
biterken: metallica – one çalıyordu. ( çok uzun zaman sonra )

efenim öncelikle pek muhterem google hazretleri tarafından bahşedilen, arama sonuçlarında alt kategorilerimin de listelenmeye başlandığını duyurmak isterim. bu demektir ki artık tamamıyle güvenilen, tamamıyle google dostu, tamamıyle muhtaşak bir kişisel bloga sahibimdir. e bunun da internetin patronu google tarafından tasdiklenmesi pek bi mutlu etti beni açıkçası. nası yani ya derseniz size şöyle açıklayayım. google‘a giriyoruz mesela, ardından arama kutusuna gidiyor ve utanmadan, çekinmeden ghurjhan.com yazıyoruz. hunharca enter tuşuna bastıktan sonra, listelenen arama sonuçlarında görüyoruz ki ghurjhan.com alan adının altında 4 adet diğerlerinden fazla sonuç bulunuyor. işte tam olarak bundan bahsediyorduk efenim.

geçtiğimiz pazartesi -bundan iki gün öncesinden bahsediyorum sayın okur- işten ayrıldım. ulan 1 ay öncesinden filan söylemiştim sevgili patronuma, ancak kendisi ayrılırken acayip triplere girdi lan. öyle böyle değil. son gün beraber çıkalım ofisten filan dedi :D duygusala bağladı kendisi baya. çok bi zaman geçmedi orada çalışmaya başlayalı ancak ben sevdim kendisini efenim, aynı şekilde de karşılık bulmuşum demekki böyle triplere girildi.
neyse işte artık patronum değil kendisi, mertebesi değişip abi sıfatına sahip oldu. öyle yani.

geçen cumartesi kaan eve çıktı lan blog. yıllardır hayalini kuruyodu. sürekli çıkma aşamasına kadar gelip bi bokluk oluyodu ve çıkamıyodu. bu sefer şeytanın bacağını kırdı ve beşiktaşta aycanla birlikte eve çıktılar. cumartesi günü de aldık eşyalarını götürdük yeni evine. yeni evi dördüncü katta ve asansör yok. tabi bunu o ana kadar söylemedi şerefsiz :D yatakları masaları halıları filan sırtta dördüncü kata çıkardık. götümüz başımız tutmaz oldu sonra. ha buna rağmen gece 5e kadar ayaktaydık orası ayrı. bi de elektrik yoktu koduğumun evinde. kör kör dolaştık filan. öyle. bakalım. bu hafta sonu ev hediyesini hazırlayıp götürüceğim yanımda. dağıtalım evin yeniliğini biraz :p

öperim.
biterken: the frames – headlong çalıyordu.

uzuuuuuun zamandır kar yağsın istiyordum. sonunda dileğim yerine geldi. bu sabah işe giderken kokusunu almıştım zaten. iş çıkışında, kadıköy iskeleye indiğimde kar etkisini gösteriyordu. otobüse binmek üzere otobüs durağına giderken ise deli gibi yağmaya başladı. otobüsten inip eve geçene kadar kardan adam olmuştum zaten :) olsun ama biraz daha yağsın dışarı çıkıp kardan adam yapıcam. havucumu ve 5 adet zeytinimi de alıp burnunu ve düğmelerini de yapıcam tabi :)

eve gelip yemek yedikten sonra bilgisayarımı açıp önce sitelerimi kolaçan ettim. ardından maillerime ve friendfeede şöööyle bir bakayım derken, deniz’in feedinde rastgeldim. icq geri döndü yazıyordu. bir sevindim bir sevindimki anlatamam. hemen yeniden icqmu kurdum eski icq id’mi hatırlayıp şifremi girdim ve o muazzam oturum açma sesini işittim. inanılmaz mutlu oldum o geminin sesini duyunca. çok hoş be blog. ileti gelme sesi desen o ayrı bi harika. vallahi özlemişim. yavaş yavaş msnden çekilicem böyle giderse. en azından ilk olarak icqyu açacağımı biliyorum bilgisayarı açtığımda. msnden şu süre vazgeçemeyeceğim. zira tüm işlerimi msn üzerinden konuşmalarla halledebiliyorum. yüzlerce kişiyi icqya çekmek en başta zor olacaktır. ancak çoğu bloggerın işine gelen twitter ve facebook applicationlarını içerisinde barındırmasıyla icqnun dönüşü muhteşem olmuş. sevgilerimi sunuyorum icq çalışanlarına. büyüksünüz !

tam bu mutluluğu yaşarken dışarıdan gelen seslerle irkildim. oturduğum sitenin hemen dışarısından sesler geliyordu. trafik kazası oldu ve kişiler birbirlerine dikleniyor diye düşünüp, klasik türk insanı modunda camdan dışarı bakarak onları izlemeye koyulacaktımki durumun bir kavga değil bir duyuru olduğunu anladım. hani eskiden mahallelere seyyar bakkallar, seyyar arabasıyla dantelciler filan gelirdi ya :D aynı şekilde seyyar kamyonetiyle biri gelmiş ve bedava nevresim takımı dağıttığını duyuruyordu. neden böyle bişey yapıyo bilemedim ama :D annemin içi içini yiyor gitmek için ama soğuk hava ona engel oluyor :D

şimdilik böyle blög. görüşürük.
biterken: citay – dream get together çalıyordu.

yaklaşık 3 saat sonra iki bin dokuz bitmiş olacak. havaifişekler filan fırlatılıcak ve yeni bir yıl gelmiş olucak. her sene aynı şeyler. televizyon kanallarında ondan geri sayımlar başlayacak. milyonlarca insan belki bu sefer bana çıkar ümidiyle trt 1′e kitlenip piyango çekilişini izleyecek. adettendir diye bilet almış olanlar ise diğer aptal yılbaşı programlarını izleyecek. kimileri tombala oynayacak ailesiyle, sevdikleriyle. kimileri deli gibi dans edecek diskolarda. kimileri bu yılbaşı da sensiz geçti ulen diyip rakısına sarılıcak. başka bi diğeri insanların sarhoş olmasını bekleyip onlardan mal koparmaya çalışacak. kimileri yılbaşı eğlencesine çıkan insanların evini, dükkanını soyacak. kimileri intihar edecek. kimileri yaptıkları çekiliş sonucunda hediye alacak kimilerine. kırmızı don alıp diğer insanların gülmesine sebep olacak kimileri. kimileri noel baba kılığına girecek. sahi noel baba diye biri vardı dimi insanların yüzlerinde bi gülümseme yaratan. noldu ona, görünmüyo nicedir?

artık yavaş yavaş geride bırakmış olduğumuz iki bin dokuz yılında neler oldu kendi açımdan bakınca. onlara değinicem biraz. yazarken biraz da zorlanıcam aslına bakarsan. düzgün kelimeler kullanmaya özen göstericem ama, söz.

iki bin dokuzun en sıkıntılı durumu okulumu uzatmam oldu aslına bakarsan. her ne kadar zor bir bölümde okuyor olsam da çalışmamaktan ötürü okulum bitmedi. tamamen kendi şımarıklığım buna sebep oldu. o yüzden şu anda yanımda ders notlarım bulunuyor. söz ama. çalışıyorum bu sefer. umarım bu sene biter.
iki bin dokuzun ikinci yarısında çalışmaya başladım. kısmen düzenli bi hayatım olmaya başladı böylelikle. her ne kadar uyanabilme aşamasında sıkıntılar çeksem de.
iki bin dokuzda ilkokul arkadaşlarımla yeniden bir araya geldim. onun vermiş olduğu duygu inanılmaz birşey. yıllar sonra küçüklüğünüzü görüp yaşayabiliyosunuz o günleri. inanılmaz ..
iki bin dokuz diğer yıllardan farklı olarak bunları kattı. bir aldı, bir verdi aslına bakarsan.

şimdi yeni bi yıla giriyoruz. yeni bi sayfa açılıyo hayatımızda. geçmişin hepsini unutacağım, yepyeni bi hayat başlıyo. bakalım bu yeni hayatta beni neler bekliyor.

aklınızdan geçenlerin sizinle olduğu, mutlu bir yıl geçirmeniz dileğiyle.
mutlu yıllar.

not: yılbaşı için hazırlamış olduğum masaüstü duvar kağıdını kullanmak isterseniz buraya tıklayıp tam boyutta gördükten sonra bilgisayarınıza indirebilirsiniz. geç açılabilir ..

geçtiğimiz bayramın ikinci gününde ilkokul arkadaşlarımla buluştuğumu söylemiştim hani. hatırlamadım deme şimdi bana. heh. o yazıda bi cümle kullanmmışım, bundan mütevellit kınama aldım :P okuduklarını sanmıyorum gerçi demiştim. gerçi, yazarken içlerinden bi tanesinin okuduğunu biliyodum ama o anda not düşmemişim. neyse, bu kişi -ismini söyleyip kendisini ifşa etmiciim 75 milyona :D – -ayrıca bakınız: aziz yıldırım tarzı konuşmalar :p – böyle böyle dedin okumuyorum bundan sonra dedi. olcak iş değil sayın seyirciler. burdan kendisine sesleniyorum. gel etme, oku. valla söz bundan sonra demicem :D şaka tabi.

günlerden bugün ben yine geç kaldım işe efenim. dokuza on kala evden çıktım. paramın suyunu çekmesi sebebiyle umarsızca otobüste buldum kendimi. hatta biraz daha param bitseymiş sevgili akbilimde de olmayacakmış. peeh. otobüse bindim ama bi yandan da indiğim duraktaki simitçiden iki adet açmayı nasıl alacağımı düşünüyorum. düşün yani o kadar param bitmiş. yani bi insan ancak bu kadar fakir olabilir. neyse efenim allahtan simitçi arkadaşımız da gıdalarını satmış olsa gerekki, otobüsten indiğimde seyyar dükkanını otobüs durağına zincirlemiş ve olay yerinden hızla uzaklaşmış. hızlı davranmamışta olabilir. kendim uydurdum bunu.

rutin ofis geyikleriyle geçen – evet geyik diyorum. valla usandım artık sitelerden. soğudum ulan internetten resmen. – birgün tam bitecektiki bir kavga ortamıdır başını gösterdi. sevgili patronlarımdan bahsediyorum evet. laf dalaşına girdiler. sonra kesmedi birbirlerine girdiler. kanlar saçıldı ofisin camlarına. itfaiye geldi ağaçta kalan kediyi indirdi. ha ne? yok yok öyle olmadı. laf dalaşında kaldılar sadece :P gerçi çok tatlı bi laf dalaşı oldu. kıskıs gülüyorum içimden. :D neyse. okursanız sevgili patronlarım lütfen yüzüme vurmayınız :P

bir işgününün daha sonunu bulmuş olduk böylece.

sonrasında kadıköye indim. midyeci aradım midye yemek için. – ha bu arada unuttum. nası midye yiceksin, paran yok diceksiniz. yeekyaaa? aldımki maaşımı eheh. – ama ne yazıktırki midyelerinden yememin şerefini onlara yaşatamadım. yoktular ! bende madem öyle dedim, büfecilere yüzümü döndüm. kendileri beni çok iyi karşıladılar. sosislimi yedikten sonra bir de akbilci arkadaşlarımızı ziyaret ettim. sevgili akbilimin karnını doyurdum. ve otobüs durağına gittim. gitmedim. gidecekken saate baktım. yürümeye devam ettim. hani bu ilk durak değilde ikinci durağa gittim. otobüs duraklarının birinde oturdum. otobüsü bekledim. otobüs geldi. otobüse bindim. otobüsten indim. karşıya geçtim. karşıda bekledim. tabi bunları tek başıma yapmadım. yani kısmen hepsini. vazgeçip diğer otobüs durağına yönelmem, başka bi otobüse binmem, başka bi durakta inmem, karşıya geçmem hepsinin sebebi tekti sevgili izleğenler. malum tabi.

ne oldu ne bittiye gelince. yazdım ama yayınlamıyorum. merak edin e mi? arkası yarın filan da değil hem de.

bu yazıyı yazmaya başlamadan sevgili wordpressimin paneline girdim bi kontrol edeyim ne var ne yok dedim. ne göreyim! tam 12 adet yazılmış ancak yayımlanmamış yazı var ayol. -şş laf etme. – taslak haline bekliyorlar. bi ara onları da yayımlayayım diye düşünüyorum. çoğunun da zamanla ilgisi olmadığından dolayı hiç de uğraşmıyorum aslında. ha bi de sıkıldım artık. valla internetten tiksinir hale geldim be. zaten kazandırdığı da geçen senenin yüzde onu bile değil. piyasanın bu hale gelmesini sağlayan çok muhterem adtech ve türevlerine teşekkür etmek istiyorum. insanda şevk bırakmıyorsunuz.

bugün dediğim gibi bağlarbaşında indim otobüsten. konuştuk. dediğim gibi yayınlamıyorum o kısmı. daha sonra dönerken donduğumu hissettim. otobüs bekleyemedim, hemen durağın önündeki sevgili taksinin şöförüne kaş göz yaptım, aynı şekilde o da bana kaş göz yaptı. anlaştık kendisiyle beni taksisine davet etti. hiç sevmem taksiye binince konuşmak isteyen şöförleri normalde. ama bu sefer öyle olmadı be blog ve severleri. işlerden bahsettik okuldan bahsettik. nihayetinde herkesin verdiği tepkiyi aldım. ne okuyorsun sorusuna şu dünyada verilmemesi gereken tek cevaptır kimya demek. ama gel gör ki okuyosan söylemek zorundasın abi. kimya okuyorum dedim. mühendislik mi dedi. yok abi kimya dedim. öğretmenlik mi dedi. yok abi normal düz kimya dedim. haa kimyagerlik yani dedi. evet ulan evet. normal düz kimyagerlik anasını satayım. ulan ben o bölüme girmek için zamanında 320 küsür puan aldım lan. allahsız! sen gelmiş “haa kimyagerlik yani peh” triplerine giriyorsun. artist! diyecektimki sevgili şöför arkadaşımız beni bir sözüyle aldı götürdü. ben de ingilizce öğreniyorum kendi kendime dedi. oha lan dedim. helal olsun dedim. kitaplarını, defterlerini, çıkardığı notları gösterdi. bak dedi nasıl çalışıyorum dedi. yemin ederim takdir ettim. he bana kalmış bişey değil takdir etmek ama olsun be abi. varmı böyle bi adam. liseyi terk etmiş zamanında. taksime bi turist biniyor suratına bakakalıyorum, birşeyler yapmak gerekiyordu ve çatpatta olsa ingilizce öğrenmeye karar verdim dedi. helal olsun ! plakanı alıp burdan yayınlamak isterdim ama tam inerken eziliyordum. kusura bamya. olsun ama sen gönüllerin taksicisisin.

eyvallah.

biterken: oi va voi – refugee çalıyordu.
not: yazıda kullanılan fotoğraf, bir emrah eşki ürünüdür.

fazla bilgisayar başında durmaktan dolayı sanırım. yada ben buna bağlıyorum. çok fena lan. bi de yüzüstü yatmamın da bunda etkisi var sanırım. napim ama sırtüstü de rahat edemiyorum arkadaş.

o değilde. nerde gördüm hatırlamıyorum. play station 4 çıkıyomuş. dehşetcengiz bişey yapmış adamlar yahu. fötöğraflarını gördüm de olmaz yani. hani teknolojik olarak ne katmışlardır bilemem yabancıyım işin o kısmına ama görsel açıdan inanılmaz denebilite.

bu hafta deli gibi para harcadım blogseverler. 9da işbaşı yapıyorum. yani öyle olması gerekiyo. ama gel görki -bitişik yazınca çok bi yazar oldu :D- ben her sabah 9u on geçe uyanır oldum. e hal böyle olunca da her ne kadar kafa dengi patronlar olsada bokunu çıkarmamak gerekiyo. sonuç olarak 6günün 5inde taksiye gittim yahu. 14 lira tutuyo. 6yla çarparsak 84 lira ediyo. vay anasını sayın seyirciler. akbil ne muhteşem bişeymiş. ama kardeşim otobüs denen götürgeç de biraz hızlı gitsin arkadaş. durmasın mesela her durakta. nedir yani bu fütursuzca her durakta yolcu indirip bindirme isteği.

son günlerde acayip bi bağırma çağırma isteği var blog. nedendir bilinmez. bi maça gidip deşarj olmak lazım yahu.

bugün 15 yıllık arkadaşımın 20. doğumgünüydü. onu kutladık. şaka gibi lan. hatırlıyorum da eskiden tahteravallide salak salak oynardık. bakma salak salak dediğime. hala eğleniyorum ben onlarda. bi keresinde yine tahteravallideyken ümit’i havaya kaldırmıştım ve birden kalkmıştım oturduğum yerden, sonrası fena tabi. ümit çeneyi tahteravalli tutuacağına -ne demekse- vurdu dişi kırıldı filan :D sonra bana acayipi bozulmuştu :D
şimdi adam eşek kadar oldu. yanımda benden büyük duruyo hayvan :D gerçi benim yüz yapımdan dolayı herkes benden büyük gösteriyo ya :P çok acayip çılgın öyle böyle olmayan bi yüzüm varmış. bebek gibiymiş filan. haha. çok eğlendim bak yine.

yarın tatil blog. saat 02,04. aha 02,05 oldu şimdi. yatıp çılgınca uyumak istiyorum. stresli, garip, bol beddua aldığım bi hafta oldu.

ha dur yatmadan şuna da değineyim. yarın öbürgün neler gelmiş geçmiş merak edip okuyunca aradan kaçmasın.

kimi zaman insanlar bana beddua ediyolar. kimi zaman iyi dua ediyolar. kimi zaman umurlarında olmuyorum. sıkıntı yok bu konuda. ama beddua edenlere bende katılıyorum bazen. iyi bi adam değilim. belki de hala adam olamadım. çocuk olmak güzel. şu yaşadıklarımı, yaşanılanları ciddi bir adam edasıyla tartıp biçip düşündüğüm zamanları biliyorum. ne fena. oysa çocukça yaklaşım zamanlarımda çooook rahat. ağzımdan memem alınmıştır en fazla. olsun yastıkları kemiririm. adam olup beynimi kemirmekten çok daha iyi gibi düşünüyorum.
ha tabi bu beddua eden insanlar tuhaflar aslında. bildikleri şeyler var. ezelden bildikleri var. beni daha öncesinden tanıyan, daha öncesinden ne yaptığımı bilen kişiler bunlar. ne bileyim ben. tuhaf işte. döngüselleşmeye başladı herşey. korkuyorum bazen. sıradan olmaya başladı herşey. kıyamet göstergesi ..

sevgiler.
biterken: massive attack – angel çalıyordu. hastasınım arkadan gelen vokaline. -loveyouloveyouloveyouloveyouloveyouloveyouloveyou-

günler sonra kendi adıma bir yazı yazmanın vermiş olduğu gaydırıgutbaklıkla yazıma başlıyorum. görüşmeyeli baya bi şey oldu lan heralde. mesela ben ülkerden ayrıldım. demişmiydim bunu sana blog? bunu demişmiydim blog? sonra yeni bi işe girdim. üstelik evde olduğu gibi siteler yaparak para kazanıyorum. bunu demişmiydim blog? neyse ben de diyip demediğimi bilmiyorum zaten. açıkçası sol alttaki arama kısmına yazmaya da üşeniyorum şu anda.

efenim ülkerde işe başlamıştım bundan günler öncesinde. ne kadar oldu bilmiyorum. ama 6 gün çalıştıktan sonra istifa ettiğimi biliyorum. sağolsunlar çalıştığım günün parasını da yolladılar hesabıma. aferim lan ülker. büyük şirketsin hakkatten.

sonra bi süre evde yatmaya başladım blog. kimse para vermedi inanırmısın. ben de her zamanki gibi sitelerime yöneldim ve 3 5 kuruş bişeyler kazandım. iyi oldu lan.

günlerden bir gün şu bizim webmaster forumunda bi ilan gördüm. webmaster arıyormuş şirketin biri. yeri de kadıköydeymiş. iyi dedim başvurayım. başvurdum. ertesi gün de başladım işe :D hatta işe gireli 1 hafta oldu bile. haftalık alıyorum ücretimi. bugün gayet mutlu bi şekilde evime girdim mesela.

tüm bunlar iyi güzel hoş. ama keyfimi kaçıran bazı durumlar da yok değil blog. ayın 2sinde sınavlarım başlıyo. ilk sınavım da biyokimya üstelik. lanet olası bi ders. ve ben 7de eve geliyorum her gün. yemek yiyip bu dersi çalışıyorum. aslında kolaymış diyorum bazen. ama hoca bi ibnelik yapar diye de tırsıyorum açıkçası. her zaman sorduğu sorulardan sorarsa iyi bir not alırım. sormazsa da 30 40 civarı bişey alabilirsem final için yeter aslında. bu sınavdan sonra bi sınavım daha var blog. o da elektrokimya. aslında sene başında sevinmiştim. dersi anlatımını sevdiğim bi hoca vermeye başlıyodu çünkü. gerçi derslerine hiç giremicektim ama muhabbetim de vardı hocayla. konuşur bi şekilde hallederim diyodum. diyodum diyorum çünkü hoca dekan yardımcısı olmuş. herşey olabilir yani. vizeden önceki son dersine girdim. sayısal bir derste 2 adet yorum sorusu soracağını söyledi kendisi. korkuyorum lan resmen. okula ilk başladığımdan beri bu adamın efsanesini biliyorum. 60 puanlık yorum sorusu sormuş, diğer soru ise sayısalmış. ve sınavdan herkes 40 almış.. sonum böyle olacak yeminle.

saat 10 oldu blog. uykum geldi lan. yatmayı düşünüyorum. yarın erken kalkıp ders yapıcam. ve sınava tamamen hazır olucam.

he ayrıca şu msnden de nefret etmeye başlıyorum yavaştan. sabahtan beri açamıyorum lan msnimi. windows live communications hatasımıdır nedir. o zıkkımdan veriyor. herkes bi çözüm önerdi ancak gel gör ki bana mısın demiyor lanet.

neyse efenim.

sevgilerimle.

buradakii yalnızlık hiçbirşeye benzemiyor.
kapını çalan olmaz asla zor gününde.
bir çay içmeye davet edenin olmaz. bir hoş sohbet için.
elbet çıkarsın arkadaşlarına dışarıya da
herkes o kadar meşguldir ki kendisiyle.
birşey alıp vermez kimse. herkes işine bakar.
oturur bir yere ya içer içer kalkarız. ya da eğlence diye gittiğmiz yerdeki aktiviteyi bitirir çıkarız.
kimse dinlemez seni yürekten. lafın üzerine söylenecek mutlaka bir laf vardır.
bu şehirden de bu şehrin insanlarından da nefret ediyorum.

yukarıdaki sözler bi şarkı sözü, yada bi şiir değil. bu sözler istanbul’a okumak üzere yeni gelmiş birinin* “istanbul nasıl?” sorusuna vermiş olduğu bi cevap.

her sabah uyanıyoruz bu şehirde. aynı şekilde de gecesini yaşıyoruz. ama artık o kadar alışmışızki bu tekdüzeliğe. dışarıdan birinin bu şekilde yorumlamasıyla karşı karşıya kalıyoruz istanbul’un fahişeliğiyle. şöyle kalabalık, şöyle çarpık kentleşme var, şöyle insanları var, yağmur yağdı mı trafik kilit olaylarına girmeyeceğim. klişe artık bunlar.

demek istediğim şu. insanların kendilerini kullandırma zorunda olduğu bi kent burası. metropol ama. batı özentiliğinin tavan yaptığı bi yer. hoş doğunun da pek bi farkı yok ya. işin kötüsü şimdi yazıyı okuyoruz ve diyoruz ki “harbiden öyle lan. ne boktan bi hayat”. ama 15 dakika sonra bu boktan hayata gülümsemeler yerleştirip o boku yemeye devam ediyo olacağız. üstelik açık büfe olarak.

yada herneyse.

bugün işi bıraktım. ilk işinde istifa eden ilk insan olarak tarihe geçmiş olabilirim. üstelik sadece 5 gün çalıştım. bakalım. adk’dan aradılar bugün. yapı kredi’de çalışmak üzere iş görüşmesine davet ettiler. çalışacağım yer gebze’deki müdürlük. çok uzak lan. iyi güzel servisi falanı filanı var. ama uzak yani. ben 4 sene boyunca o yolu çektim zaten. tekrar çekemem o yolu hiç. o yüzden görüşmeye gitmeyeceğim. bir adk yetkilisi okuyorsa bildirsin ik’ya. boşuna beklemesinler beni :D

ykb yerine telekomdan haber gelmesini bekliyorum. orada çalışmak çok daha güzel olur diye düşünüyorum. kısmet artık.

sevgiler.

* ümit’in arkadaşı murat.